از همه ی این شناختهای کج و کعله بدم میاد .
بدم میاد ولی ناراحتم نمی کنن بدم میاد ولی جلو شونو نمیگیرم .
از همه ی این اعتماد های بی موقع بدم میاد .
بدم میاد ولی ناراحتم نمی کنن .
از همه ی این دوست داشتنهای با بهانه بدم میاد .
ولی جلوشونو نمیگیرم .
بدم میاد از همه ی این نقش بازی کردنها .
از این قوی بودن ِ اجباری .
از این سخت بودن ِ زورکی .
از این افراط و تفریط های یه هویی(!) .
از این ...
بدم میاد . حالم رو به هم میزنه . حالم رو به هم میزنه اما جلو شو نمیگیرم . شاید چون تواناییشو ندارم . زورم نمیرسه, شاید هم عقلم . نمیدونم .
اما این علاقه ی من به این زندگی ِ کوفتی از همه چی به نظرم عجیب تر میاد .
نه ! مثل ِ همین آدمها که درکشون نمیکنم ولی دوستشون دارم . اما نه یه دوست داشتن ِ زورکی .
دوست داشتنها مو نمیفهمم .
به این میگم یه دوست داشتن ِ ناب ِ بی بهونه .
جستجو میکنم . هیچ کس مثل ِ من نیست . هیچ کس مثل ِ هیچ کس نیست . نه ! چی میگم ؟؟
از همه ی این بغضهای نترکیده متنفرم .
بزرگم نمیکنن .
زندگی جریان داره . من به زندگی روی خوش نشون می دم . حتی اگه اون ...
نه ! من زندگی رو با تمام ِ وجودم درک میکنم .
زندگی بودن سخته . چون باید روزی صد هزار بار از گوشه کنار ِ این دنیا فحشهایی که بهت نثار میشه رو هضم کنی .
خود من چند بار گفتم لعنت به این زندگی ؟!
دیگه نمیگم ! در واقع سعی میکنم که دیگه نگم !
من چند وقته فوزیمو نبوسیدم ؟؟
مااا چ چ ِ گننننده .